Paralaksa

Paralaksa – efekt niezgodności różnych obrazów tego samego obiektu obserwowanych z różnych kierunków. W szczególności paralaksa odnosi się do jednoczesnego obserwowania obiektów leżących w różnych odległościach od obserwatora lub urządzenia obserwującego, a objawia się tym, że obiekty te na obu obrazach są oddalone od siebie o odmienną odległość kątową lub też nachodzą na siebie na tych obrazach w odmiennym stopniu.

Paralaksa w metrologii

W metrologii, czyli w nauce o pomiarach, paralaksa jest zjawiskiem błędnego odczytu wskazania przyrządu pomiarowego, wynikającym z nieodpowiedniego kąta patrzenia człowieka na to urządzenie, skutkiem czego linia wzroku przechodząc przez element wskazujący (wskazówka w mierniku wychyłowym, słupek cieczy w termometrze cieczowym lub pipecie miarowej) pada na znajdującą się za tym elementem skalę odczytu w niewłaściwym miejscu. Różnica pomiędzy odczytem rzeczywistym a wartością odczytu poprawnego nazywana jest błędem paralaksy. Można ten błąd wyeliminować np. w mierniku wychyłowym przez umieszczenie za wskaźnikiem lustra (równolegle do powierzchni wyznaczonej przez ruch wskaźnika) – wtedy prawidłowy odczyt można uzyskać jedynie pod takim kątem, pod którym wskaźnik pokryje się ze swoim odbiciem w lustrze (czyli kątem prostym).

Paralaksa w fotografii

W fotografii paralaksą nazywana jest niezgodność, niepokrywanie się obrazu widzianego w wizjerze z obrazem fotograficznym. Wolne od tego błędu są aparaty fotograficzne, w których celowanie odbywa się poprzez obiektyw, np. lustrzanki. Błąd paralaksy maleje ze wzrostem odległości od fotografowanego motywu.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Paralaksa

Winietowanie. Co to?

Winietowanie – wada obrazu uzyskiwanego w urządzeniu optycznym polegająca na niedoświetleniu brzegów kadru, spowodowana niedoskonałością optyki urządzenia, zakłóceniem brzegów toru optycznego innymi elementami urządzenia lub też wywołana nieodpowiednim oświetleniem. W niektórych przypadkach winietowanie jest celowo wprowadzanym efektem artystycznym, mającym zwrócić uwagę na centralną część kadru.

Przyczyny zjawiska

Jakość optyki urządzenia

  • Użycie aparatu fotograficznego ze słabej jakości obiektywem, w ekstremalnych przypadkach przyciemnienie obrazu może wystąpić nie tylko w rogach, ale nawet wokół całości kadru.
  • Użycie obiektywu przy całkowicie otwartej przysłonie (szczególnie dotyczy to obiektywów jasnych, a także krótkoogniskowych) – w tej sytuacji zdarza się, że nawet producenci najlepszych obiektywów lojalnie informują o wysokim poziomie winietowania.
  • Użycie pierścieni pośrednich z niektórymi obiektywami.
  • Użycie obiektywów o mniejszym polu krycia niż wymagane (zob. pole obrazowe obiektywu), cyfrowych (oznaczenie D, DA, DT lub DX) w aparatach małoobrazkowych czy małoobrazkowych w aparatach średnioformatowych.

Niewłaściwe oświetlenie

  • Użycie lampy błyskowej o zbyt wąskim kącie padania światła w stosunku do kąta widzenia obiektywu (źle dobrana lampa o stałym kącie lub źle ustawiona lampa o kącie regulowanym).

Przysłonięcie brzegów kadru

  • Nieodpowiednia (za długa w stosunku do ogniskowej) osłona obiektywu.
  • Niepoprawnie założona (obrócona) osłona przeciwsłoneczna w obiektywie szerokokątnym.
  • Założenie na obiektyw nieodpowiedniego filtru (zbyt wystającego do przodu) lub założenie na obiektyw zbyt dużej liczby filtrów – im krótsza ogniskowa, tym większe ma to znaczenie – najczęściej ma to miejsce w przypadku stosowania filtru polaryzacyjnego wraz z innym filtrem np. ocieplającym.

Sposoby redukcji winietowania

Poza unikaniem przyczyn podanych wyżej, istnieją jeszcze inne sposoby redukcji winietowania.

W przypadku winietowania spowodowanego samą optyką obiektywu, efekt winietowania maleje wraz ze wzrostem przysłony, a w obiektywach zmiennoogniskowych efekt winietowania maleje wraz ze wzrostem ogniskowej.

Winietowanie można próbować kompensować odpowiednim doświetleniem brzegów planu, specjalnym filtrem szarym z ciemnym środkiem i jasnym brzegiem lub, w przypadku obrazu w formie cyfrowej, korygować w odpowiednim programie graficznym.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Winietowanie

Co to kompozycja? (sztuki wizualne)

Kompozycja – układ elementów zestawionych ze sobą w taki sposób, aby tworzyły one harmonijną całość. Kompozycją określa się również samo dzieło, zawierające połączone ze sobą składniki.

Celem kompozycji jest osiągnięcie zamierzonego efektu plastycznego poprzez umiejętne dobranie kolorów, kształtów, proporcji, faktur i położenia przedstawianych elementów, czasem na drodze porządkowania podobnych do siebie składników, a kiedy indziej poprzez zestawianie ich na zasadzie kontrastu. W kompozycji wykorzystuje się też często pewne konstrukcje znane z geometrii takie jak symetria czy złoty podział. Odpowiednie operowanie tymi narzędziami daje efekt w postaci różnych nastrojów, uczuć, przeżyć jakich może doświadczyć odbiorca – można uzyskać na przykład zarówno odczucie statyczności, porządku, równowagi, harmonii, jak i dynamiki, chaosu czy nierównowagi.

W historii sztuki występowały epoki, które określały bardzo ściśle zasady poprawnej kompozycji. Przykładem mogą być porządki architektury klasycznej. Dzisiejsza sztuka kompozycji, przyjęła pewne ogólne założenia z wcześniejszych epok, ale pozostawia artystom więcej swobody i nie narzuca gotowych rozwiązań.

Elementy kompozycji

Do podstawowych elementów kompozycji :

  • Linia ‒ jej podstawowym zadaniem jest stanowienie konturu dla przedstawianych obiektów. Gdy jest wyraźna obraz nazywamy linearnym. Linia może też pełnić funkcję dekoracyjną, układać się w ornamenty, motywy florystyczne czy obramowania partii obrazu.
  • Kształt/bryła ‒ za ich pomocą konstruowane są przedstawiane obiekty. Pojedyncze formy geometryczne mogą zostać wyeksponowane, tak jak w obrazach kubistycznych, mogą być też ukryte i subtelnie łączone ze sobą, by wiernie odtworzyć rzeczywistość.
  • Kolor ‒ to dopełnienie każdego obrazu. Wpływa na nastrój dzieła i jego oddziaływanie na odbiorcę. Kolor jest narzędziem ekspresji autora. Dobór gamy barwnej zależy od fantazji twórcy, jak również przedstawianego tematu, celu dzieła.
  • Faktura (struktura) ‒ wybór faktury wynika z użytego medium. W przypadku obrazów wykonywanych tradycyjnymi metodami wiąże się ona bezpośrednio z techniką malarską lub rysunkową, zastosowanym podłożem i środkami zabezpieczającymi obraz. Jeśli chodzi o tworzenie grafiki komputerowej, dobór uzależniony jest wyłącznie od wyobraźni artysty i przeznaczenia dzieła.
  • Światłocień ‒ tworzy nastrój dzieła, pozwala wydobyć z niego te fragmenty, na które autor chce zwrócić szczególną uwagę, natomiast mniej istotne partie pomaga ukryć. Ostry kontrast jasnych i ciemnych partii obrazu pogłębia dramatyzm ukazanego tematu, zaś bardziej stonowany światłocień wywołuje wrażenie spokoju.
  • Perspektywa ‒ to jeden ze sposobów na pokazanie głębi w obrazie, co ma służyć urealnieniu przedstawianych treści.

Rodzaje kompozycji

Rodzaje kompozycji wyróżniane są najczęściej na podstawie układu elementów danego dzieła. Wyodrębnić można takie przykłady, jak:

  • kompozycja otwarta i kompozycja zamknięta
  • kompozycja statyczna i kompozycja dynamiczna
  • kompozycja rytmiczna
  • kompozycja symetryczna i kompozycja asymetryczna
  • kompozycja rzędowa, kompozycja pasowa i kompozycja kulisowa
  • kompozycja diagonalna, kompozycja horyzontalna i kompozycja wertykalna
  • kompozycja abstrakcyjna i kompozycja realistyczna
  • kompozycja dośrodkowa i kompozycja odśrodkowa

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kompozycja_(sztuki_wizualne)

Czym jest lomografia?

Lomografiałomografia – powstały na początku lat 90. XX w. w Wiedniu nurt w fotografii polegający na użyciu starych, tradycyjnych aparatów kompaktowych, przeważnie produkcji radzieckiej[1]. Nazwa nurtu pochodzi od nazwy radzieckiej marki Łomo. Liczebność nurtu ocenia się na 500 000 osób.

Mimo że lomografia to przede wszystkim aparaty analogowe, istnieją także obiektywy z plastikowych aparatów takich jak Holga czy Diana przeznaczone do aparatów cyfrowych.

Zdjęcie łomograficzne z wykorzystaniem obiektywu typu „rybie oko”

Historia

Nurt zrodził się na początku lat dziewięćdziesiątych, podczas wycieczki austriackich studentów do Pragi. Odkryli oni w jednym z komisów radziecki aparat fotograficzny Lomo LC-A. Po wywołaniu zdjęć, stwierdzili, że odznaczają się zupełnie inną, nieprzystającą do współczesności jakością i walorami artystycznymi. Lomografia szybko przerodziła się w nurt, którym fascynuje się wielu artystów, w tym np. Robert Redford.

Istota nurtu

Zdjęcia tworzone w duchu łomo wyróżniają się dowolną tematyką oraz charakterystyczną estetyką obrazu, wynikającą z niskiej jakości sprzętu fotograficznego. Ruch lomograficzny kieruje się dziesięcioma zasadami:

  1. Gdziekolwiek idziesz, weź Lomo ze sobą;
  2. Rób zdjęcia o każdej porze dnia i nocy;
  3. Lomo stanowi część Twojego życia;
  4. „Pstrykaj z biodra”;
  5. Fotografuj przedmioty z jak najmniejszej odległości;
  6. Nie myśl!;
  7. Bądź szybki!;
  8. Przed naciśnięciem spustu nigdy nie wiesz, co znajdzie się na zdjęciu;
  9. Po naciśnięciu spustu też nie będziesz tego wiedział;
  10. Nie przejmuj się zasadami i konwenansami obowiązującymi w tradycyjnej fotografii.
Smiena 8M, typowy aparat wykorzystywany w lomografii


Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lomografia

Błękitna godzina co to takiego?

Błękitna godzina (niebieska godzina) – termin w fotografii określający najciekawszą, najkorzystniejszą porę wieczorową (nocną), najkorzystniejszy czas do nocnego fotografowania (fotografii nocnej).

Charakterystyka

Błękitna godzina – w fotografii to pora dnia/nocy, której początek ma miejsce kilkanaście, kilkadziesiąt minut po zachodzie Słońca – ewentualnie odwrotnie, przed wschodem Słońca. W czasie tym – chwilę po zapadnięciu zmroku – niebo jest już prawie czarne, jednak widać na nim jeszcze resztki dnia. Na nocnych zdjęciach, zrobionych w tym czasie (błękitnej godziny) – można uzyskać intensywne błękitne niebo, bardzo ciekawie komponujące się z pozostałym – nocnym już fotografowanym planem (w mieście – uliczne światła, smugi świateł przejeżdżających samochodów, światła witryn sklepowych). Na zdjęciach zrobionych w późniejszym czasie (po upływie błękitnej godziny) – niebo już będzie ciemne.

W czasie trwania błękitnej godziny istnieje bardzo sprzyjające światło do fotografii nocnej – mało kontrastowe, z niewielką rozpiętością tonalną cieni i świateł – co pozwala na poprawne uchwycenie zdecydowanie większej ilości szczegółów (mających wpływ na jakość fotografii) – w przeciwieństwie do fotografowania w późnych godzinach nocnych, charakteryzujących się dużą rozpiętością tonalną cieni i świateł (dużym kontrastem).

Czas trwania błękitnej godziny

Wbrew samej nazwie błękitna godzina trwa bardzo krótko, od kilkunastu do (maksymalnie) kilkudziesięciu minut – zależnie od miejsca i pory roku. Precyzyjne ustalenie czasu rozpoczęcia i zakończenia błękitnej godziny nie jest możliwe. Fotografując za wcześnie – uzyskamy zbyt jasne niebo na fotografii, i odwrotnie, jeśli za późno – niebo będzie już zbyt ciemne. Należy zwrócić uwagę co do odwrotności – korzystając z czasu trwania błękitnej godziny mającej miejsce przed wschodem słońca – fotografując za wcześnie uzyskamy zbyt ciemne niebo na fotografii, i odwrotnie – jeśli za późno, niebo będzie już zbyt jasne. Pozostaje metoda prób i błędów.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Błękitna_godzina

Fotografia kolekcjonerska

Fotografia kolekcjonerska – zdjęcia dawne lub współczesne o wysokich, ponadczasowych walorach artystycznych; odbitki wykonane technikami archiwalnymi w limitowanej serii, odpowiednio sygnowane.

Fotografia, aby była uznana za kolekcjonerską, musi spełniać odpowiednie wymogi formalne takie jak:

  • odbitki muszą zostać wykonane w sposób zapewniający trwałość archiwalną,
  • odbitki muszą być ponumerowane oraz zawierać oznaczenie ile w całości zostało ich wykonanych (np.: 15/20 – piętnasta odbitka z dwudziestu)

Technika wykonania odbitki

  • Fotografia czarno-biała (według trwałości):
    • platynotypia na podłożu papierowym (platinium print) – odbitka platynowa na podłożu papierowym (obraz tworzony przez platynę, a nie przez srebro, jak w tradycyjnej odbitce srebrowej).
    • odbitka srebrowa na podłożu papierowym, lub „brom na papierze” (silver gelatin print). Trwałość odbitki srebrowej może być powiększona poprzez tonowanie złotem, selenem, sepią.
    • odbitki laserowe (iris print, lambda print) na papierze – jeśli są wykonane na podłożu papierowym mogą być równie trwałe jak odbitka srebrowa.
  • Fotografia barwna – odbitki barwne zwykle charakteryzuje zmniejszona trwałość i mała odporność barwników na światło, szczególnie na UV (według trwałości):
    • dye-transfer
    • cibachrome lub ilfochrome
    • c-print – zwykłe odbitki barwne, kiedyś robione na podłożu papierowym, obecnie – tylko na plastikowym – mała trwałość
  • Druk – obejmuje wszystkie wydruki drukarkowe czarno-białe i barwne, wbrew zapewnieniom o trwałości. Trwałość nie została zweryfikowana.
  • Giclee – wydruki Giclee są to najwyższej jakości wydruki wykonane na najwyższej jakości podłożach – na płótnie lub na papierze. Odbitki sporządzane przy użyciu druku pigmentowego. Technologia druku bezrastrowego pozwala uzyskać „plamkę” niezauważalną gołym okiem. Dzięki zastosowaniu takich materiałów eksploatacyjnych można uzyskać wierne odwzorowanie kolorów i trwałość przekraczającą 100 lat (ekspozycja w pomieszczeniach). Druk wykorzystywany głównie do reprodukowania zdjęć, grafik wykonanych w technice cyfrowej. Odbitki barwne lub monochromatyczne. Coraz częściej tego typu druk jest wykorzystywany przy tworzeniu limitowanych nakładów kolekcjonerskich. Giclee nie powinno się utożsamiać ze zwykłymi reprodukcjami. Posiadają one wartość kolekcjonerską oraz inwestycyjną po tym, jak każde z osobna podpisze autor oryginału. Wtedy takie dzieła osiągają dużą wartość na rynku wtórnym sztuki.

Rodzaje odbitek

  • Odbitka unikalna – (unique print) jedyna istniejąca fotografia bez negatywu (np. dagerotyp, kolaż, luksografia itp.) lub z negatywu, który zaginął lub został zniszczony.
  • Odbitka autorska wczesna – wykonana przez autora z oryginalnego negatywu, zaraz po powstaniu negatywu (vintage print). Zwykle jest to pierwsze powiększenie z negatywu. Sygnowana i datowana przez autora.
  • Odbitka autorska późna – wykonana przez autora fotografii z oryginalnego negatywu w późniejszym okresie po powstaniu negatywu (life time print). Powinna być oznaczona przez autora datą wykonania negatywu i datą wykonania powiększenia.
  • Odbitka nieautorska – wykonana nie przez autora fotografii z oryginalnego negatywu (reprint). Powinna być oznaczona datą wykonania negatywu i datą wykonania powiększenia oraz nazwą firmy lub nazwiskiem osoby kopiującej.
  • Reprodukcja oryginału – kopia odbitki oryginalnej (copy print). Powinna być oznaczona datą wykonania negatywu i datą wykonania odbitki, z której wykonano reprodukcję, datą wykonania reprodukcji oraz nazwą firmy kopiującej lub nazwiskiem kopisty.
  • Odbitka współczesna (modern print) – wykonana przez autora fotografii z oryginalnego negatywu. Powinna być oznaczona przez autora datą wykonania negatywu i datą wykonania powiększenia.

Cechy odbitek zdjęć kolekcjonerskich

  • Numer odbitki i wielkość nakładu – numer odbitki i wielkość nakładu (zwykle max. 25 szt.). Niektórzy za nakład uważają liczbę wszystkich odbitek z jednego negatywu niezależnie od formatów, inni z kolei numerują każdy format odbitki oddzielnie.
  • Pochodzenie – określenie kto był jej właścicielem, itp.
  • Stan techniczny odbitki – uszkodzenia mechaniczne, uszkodzenia chemiczne – przebarwienia itp. – zarówno na awersie jak i rewersie
  • Rozmiar odbitki – wymiary zewnętrzne i wymiary obrazu fotograficznego
  • Obecność odbitki – obecność odbitki w innych kolekcjach
  • Ranga autora – jego rola w historii fotografii.

Warunki przechowywania fotografii, aby zachowały trwałość

  • Nie mogą mieć żadnego kontaktu z substancjami chemicznymi takimi jak rozpuszczalniki, kleje, farby, związki siarki, agresywne płyny do mycia szyb, kwasy.
  • Muszą być przechowywane w ciemności, w niskiej temperaturze o umiarkowanej wilgotności, nie mogą być przechowywane w atmosferze kwaśnej lub zasiarczonej, nie mogą być przechowywane razem z malarstwem.
  • Nie mogą mieć bezpośredniego kontaktu z drewnem i wyrobami drewnopochodnymi, a w szczególności nie mogą być oprawiane w ramy o „plecach” z płyt spilśnionych lub sklejki.
  • Powinny być oprawione w passe-partout z tektury bez kwasowej (najlepiej z atestem P.A.T. – Photography Archival Test) – awers i rewers.
  • Powinny być mocowane do passe-partout bez użycia kleju – wyłącznie za pośrednictwem bezkwasowych narożników fotograficznych lub taśmy bezkwasowej.
  • Powinny być eksponowane wyłącznie w oprawie, awers fotografii nie może dotykać szyby.
  • Maksymalne natężenie światła przy ekspozycji fotografii nie powinno przekraczać 350 luksów.
  • Mogą być sygnowanie wyłącznie ołówkiem grafitowym twardości F. Wszelkie sygnatury piórem, długopisem lub stemple postawione na rewersie po pewnym czasie pojawiają się na awersie.
  • Należy unikać dotykania fotografii dłońmi bez rękawiczek.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Fotografia_kolekcjonerska

Czym jest fotografia ślubna?

Fotografia ślubna – fotografia wszelkich osób, czynności i miejsc związanych z daną uroczystością ślubną. Zdjęcia ślubne obejmują przygotowania młodej pary (zarówno te z udziałem fryzjerki, stylistki bądź wizażystki, jak i ubieranie się w strój ślubny), ceremonię ślubu, pozowane zdjęcia grupowe, fotografie weselne oraz zdjęcia plenerowe. Fotografowie mają też czasem w ofertach ślubnych: zdjęcia narzeczeńskie oraz fotografowanie poprawin. W Polsce śluby są najczęściej udzielane w kościołach i urzędach stanu cywilnego, ale coraz modniejsze stają się śluby w plenerze, dzięki zmianom ustawowym z 2015 roku.

Historia

Początki fotografii ślubnej datuje się w przybliżeniu na rok 1840. Ze względu na ograniczenia sprzętowe była to wtedy głównie fotografia studyjna. Do czasu wynalezienia papieru fotograficznego, przez wiele lat zdjęcia wykonywano na płytach szklanych, miedzianych albo cynowych. Zdjęcia były czarno-białe (czasem – tonowane), oczywiście jednorazowe (bez możliwości powielania), nie było albumów fotograficznych i odbitek. Dopiero w latach 50ch XX wieku fotografia kolorowa osiągnęła wystarczający poziom wiarygodności (zgodność barw z rzeczywistością) do zastosowań profesjonalnych. Fotografia ślubna w znaczeniu nowoczesnym zaczęła się rozwijać po II wojnie światowej, wraz z rozpowszechnieniem aparatów małoobrazkowych i stosunkowo niedużych przenośnych lamp błyskowych. Fotografowano wtedy bez podpisywania umowy – fotograf pojawiał się na miejscu zdarzenia, robił zdjęcia i następnie próbował sprzedać zdjęcia po ślubie. Koszt pojedynczego zdjęcia był bardzo wysoki w porównaniu do fotografii cyfrowej, a eksperymenty, uzyskanie ujęć reportażowych oraz odpowiedniej jakości zdjęć były wtedy mocno utrudnione. Dlatego przez ponad 100 lat zdjęcia ślubne były pozowane i robione najczęściej w studiach fotograficznych. Rozwój techniki we wczesnych latach 70ch pozwolił na urozmaicenie fotografii ślubnej i stopniowe przejście z fotografii pozowanej do fotografii reportażowej. Obecnie najlepsi specjaliści ślubni łączą ze sobą oba podejścia (zdjęcia ustawiane i dokumentalne).

Sposoby fotografowania ślubów

Styl tradycyjny jest oparty na zdjęciach pozowanych. Wymaga od fotografa wiedzy o korzystnych dla fotografowanych pozach i umiejętności wprowadzenia pary w odpowiedni, zrelaksowany nastrój. Ważna jest też umiejętność wyszukania odpowiedniej lokalizacji, często są to miejsca bardzo atrakcyjne turystycznie. Podejście tradycyjne jest obecnie stosowane najczęściej podczas plenerowych sesji ślubnych.

Styl reportażowy jest wzorowany na klasycznej fotografii reportażowej, której przedstawicielem był m.in. Henri Cartier-Bresson. Polega na niepozowanych ujęciach, tworzeniu autentycznej fotograficznej, chronologicznej relacji. W ujęciu reportażowym ważne jest podejście dyskretne, fotograf powinien być prawie niewidzialnym dla swoich klientów, gości i prowadzących ceremonię. Rezultatem ma być historia dnia ślubu, fotografowane są nie tylko przewidywalne chwile podczas ślubu (wejście pary do kościoła, nakładanie pierścionków, itp.), ale też szczere momenty, rozmawiający goście, ważne detale (ubiór, zaproszenia, fragmenty wystroju miejsca ślubu czy wesela, itd.). Niektórzy puryści stylu reportażowego odmawiają wręcz używania lamp błyskowych, by nie zwracać na siebie uwagi i zachować autentyczność zachowań ludzkich.

Styl modowy (editorial) ma swoje źródła w fotografii modowej. Cechuje go silny nacisk na kreatywne upozowanie pary oraz często dodatkowe, sztuczne oświetlenie za pomocą lamp błyskowych lub lamp wideo. Wynikiem są zdjęcia idealnie nadające się na okładkę magazynu o modzie ślubnej. Styl używany podczas zdjęć plenerowych.

Zdjęcia ślubne jako produkt

Fotograf ślubny po wykonanej usłudze dostarcza parze zdjęcia w formie:

  • produktów cyfrowych, są to m.in. pliki jpg (często w najwyższej dla danego aparatu fotograficznego rozdzielczości) umieszczone najczęściej na płycie DVD lub nagrane na pendrive, zdjęcia w formie galerii internetowej, tzw. pokaz slajdów
  • zdjęć w formie fizycznej: są to odbitki najczęściej średniej wielkości oddawane osobno lub wklejone do albumu fotograficznego, fotoksiążki (tańsza technologia, drukowane cyfrowo), fotoalbumy (grube sztywne karty, można je rozłożyć na płasko, naświetlany na światłoczułym papierze srebrowym – dokładnie tak jak ma to miejsce w przypadku odbitek).

Zawód fotografa ślubnego

Rozpoczęcie pracy jako fotograf ślubny nie jest ograniczone żadnymi licencjami zawodowymi, nie ma też konieczności zdawania egzaminów sprawdzających wiedzę fotografa. W Polsce jedynymi dokumentami potrzebnymi do fotografowania ślubów są legitymacje wydawane przez poszczególne kurie na różnych warunkach i różne okresy, poprzedzone najczęściej kursem prowadzonym przez księży. Na zajęciach tych przekazywana jest wiedza na temat zachowania się fotografa podczas fotografowania uroczystości mających miejsce w kościele (śluby, chrzty, komunie, itd.). Głównymi barierami utrudniającymi wejście do zawodu są cena profesjonalnego sprzętu, konkurencyjny rynek i sezonowość pracy fotografa ślubnego. Profesja ta cieszy się od kilku lat stale rosnącą popularnością, pomimo olbrzymiej konkurencji na rynku fotografów ślubnych w większości krajów oraz mimo zmniejszających się dochodów. Zdaniem fachowców zajmujących się tematem fotografii ślubnej (np.Jim Pickerell) trend ten będzie kontynuowany w przyszłości, a zawód fotografa ślubnego niebawem będzie podejmowany głównie przez ludzi, którzy mają już inną pracę i będą traktować dochody z fotografii jako dodatek do głównego źródła utrzymania.

Organizacje zrzeszające profesjonalnych fotografów ślubnych

Wybrane znane stowarzyszenia tego typu: Wedding and Portrait Photographers International (WPPI), Wedding Photojournalist Association (WPJA) oraz The International Society of Professional Wedding Photographers (ISPWP). W Polsce są to Polskie Stowarzyszenie Fotografów Ślubnych (PSFŚ) oraz Zrzeszenie Profesjonalnych Fotografów Ślubnych (ZPFŚ). Elitarność i warunki przyjęcia do poszczególnych organizacji różnią się między sobą. Najczęściej jednak wymagany jest wysoki poziom techniczny i artystyczny oraz uiszczenie składki członkowskiej.

https://www.instagram.com/p/CBQ8xt6lsnX/

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Fotografia_ślubna

Czym jest panorama (zdjęcie)?

Panorama (z gr. pan- + hórama)

Panorama Szczecina
  • w fotografii: obraz terenu obejmujący znaczny wycinek horyzontu
  • w filmie: powolny obrót kamery wokół własnej osi w kierunku poziomym, horyzontalnym (tzw. pan) lub pionowym, wertykalnym (tzw. tilt).

Ma na celu pokazanie rozległego krajobrazu, a w filmie przedstawić miejsce akcji.

W fotografii zdjęcie panoramy powinno oddawać złudzenie głębi przestrzennej, dlatego wymiary zdjęcia powinny mieć stosunek szerokości do wysokości większy niż 1,6:1. Tak pokazany teren najczęściej pod szerokim kątem (ponad 100 stopni) nie będzie zniekształcony, przez co zdjęcie oddaje większy realizm.

270° Hongkong

Podział ze względu na:

Kadrowanie

  • pozioma
  • pionowa
  • kołowa
  • panografi

Kąt widzenia

  • sferyczna
  • dookólna
  • częściowa

Odwzorowanie

  • równoodległościowe
  • walcowe
  • stereograficzne (mała planeta)
  • sześcienne (krzyż)
  • z korekcją perspektywy zdjęć składowych

Przemieszczanie aparatu

  • obrotowa
  • liniowa

Ułożenie zdjęć składowych

  • wierszowa
  • mozaikowa

Wykonanie

  • kadrowanie zdjęcia
  • składanie zdjęć
  • kula lustrzana
  • obiektyw albo nasadka panoramiczna
  • aparat panoramiczny np rosyjski Horizon 202
  • obiektyw rybie oko o kącie widzenia nie mniejszym od 180°, przeważnie skierowany w zenit (panorama skydome)
Panorama sferyczna, odwzorowanie stereograficzne 

Pomoce

Narzędzia

  • statyw z głowicą panoramiczną
  • obiektyw z wyznaczoną źrenicą wejściową

Programy do panoram

  • Hugin
  • Panorama Tools
  • Panorama Factory

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Panorama_(zdjęcie)

Fotografia, czym jest?

Czym właściwie jest fotografia? Jaka była w czasach minionych a jak wygląda dziś? Na to z pozoru błahe pytanie można odpowiedzieć encyklopedyczną definicją fotografii która brzmi, fotografia to zbiór różnych technik których celem jest zarejestrowanie obrazu za pomocą światła wykorzystując przy tym odpowiednie urządzenie, takie jak aparat fotograficzny potocznie dzisiaj zwany aparatem cyfrowych z racji cyfrowej technologii przetwarzania obrazu która stała się dominująca w dzisiejszym świecie.

Fotografia to także połączenie słów z greki, φωςphōs, D. phōtós – światło; gráphō – piszę, graphein – rysować, pisać; rysowanie za pomocą światła czyli w potocznym języku fotografia oznacza rysowanie światłem, no ale definicję te wyczerpuję tylko technologiczny aspekt wykonywania i powstawania zdjęcia a tak naprawdę fotografia ma i miała inne znaczenie, no właśnie, jakie? Czym ona tak naprawdę jest?

Zastanówmy się może na początek co było przed fotografią, jakimi metodami ludzie wykonywali prace na których utrwalali otaczający ich świat. Na początku istnienia naszego gatunku, jeszcze w czasach prehistorycznych, człowiek uprawiał malarstwo jaskiniowe, były to bardzo proste rysunki czy malowidła jednego koloru wykonywane przy pomocy różnych pigmentów, grzybów czy nawet bakterii. Takie malowidła przedstawiały w większości przypadków zwierzynę łowną oraz ludzi w sytuacji gdy na nią polowali, można zatem powiedzieć, że była to relacja z otaczającego ich świata, jedne z pierwszych reportaży które zostały wykonane przez osoby je malujące. W międzyczasie ludzie udoskonalali się w rzemiośle artystycznym i malowali coraz bardziej wymyślne i skomplikowane obrazy naskalne, ścienne, w końcu zaczęli malować obrazy przy pomocy bardziej precyzyjnych narzędzi takich jak pędzle, nastał czas wielkiej artystycznej pracy która spłodziła wiele fantastycznych obrazów malowanych na płótnie, przedstawiały one otaczający świat, ludzie, ich portrety, piękno natury, rozwinęła się sztuka. Gdzieś tam obok istniał oczywiście rysunek który jest nieodłączną częścią sztuk plastycznych, być może to właśnie rysunek był pierwszą rejestracją otaczającego świata którą wykonał człowiek, np. szkicując kształty patykiem na piasku. W końcu ewolucja utrwalania otaczającego świata i ludzi musiała znaleźć ujście w czymś prostszym, łatwiejszym i bardziej realistycznym, powstała fotografia która wywodzi się ideologicznie z gałęzi sztuk plastycznych, tak samo zresztą jak film wywodzi się z połączenia setek, tysięcy fotografii złączonych w jedno poruszające się wydarzenie które obserwujemy jako animację. Te wszystkie dziedziny są powiązane ponieważ określa je ta sama twórcza idea i potrzeba prezentacji naszego życia dla dalszych pokoleń lub dla osobistej lub czyjejś satysfakcji.

Fotografio czym jesteś? Jestem Tobą! Jestem nim! Jestem tym wszystkim co widzisz, jestem opisem świata. Fotografie należy rozpatrywać pod różnymi kątami zależnie od jej rodzajów i tak, fotografia jest przede wszystkim pojęciem w którym możemy zapisać kilka funkcji dla których została powołana do życia, jest pewnego rodzaju zbiorem naszych oczekiwań i ich realizacji. Fotografia tak samo jak obraz czy rysunek jest opisem otaczającego nas świata, jest zapisem danej sytuacji, jest jej utrwaleniem. Wykonane zdjęcie jest informacją o danym wydarzeniu, jest też bankiem naszych wspomnień. Fotografia ma za zadanie utrwalić chwilę którą będzie można oglądać po jej zakończeniu, takie były pierwsze założenia powstania tej technologii, czysto informacyjne i praktyczne, z początku ludzie wykonywali sobie zdjęcia portretowe aby powiesić je nad kominkiem i wspominać dawne czasy, fotografia nie była dziedziną sztuki i nie powstała zresztą z takim zamierzeniem, dopiero w czasie gdy stałą się bardziej powszechna a ludzie poczuli potrzebę rejestrowania pięknych i cudownych chwil przy pomocy aparatów fotograficznych stała się ona sztuką w której często trzeba było myśleć twórczo aby zrealizować swoje założenie a gdy coś się tworzy i z takim zamierzeniem to się realizuje, mówimy właśnie o pracy twórczej, wykonywanie zdjęć stało się więc podobnym medium do malowania obrazu z drobnymi różnicami między nimi z tym, że przy obu trzeba było myśleć.

W tej chwili mamy już kilka rodzajów fotografii która z jednej strony jest graficzną wersją informacji, z drugiej jest dziełem twórczym całkowicie wymyślonym niczym obraz malowany od podstaw lub połączeniem tych dwóch cech.

Fotografia twórcza, czyli nazywana już sztuką fotograficzną i zaliczana do sztuk pięknych to z kolei graficzny opis naszych emocji, pragnień, uczuć, smutku, rozpaczy, miłości, piękna natury czy ludzkiego ciała. To także ukazanie otaczającego nas świata w taki sposób aby jego wygląd wywoływał u nas określone uczucia, np. piękny zachód słońca który ma miejsce w cudownym plenerze wywoła u nas uczucie radości i podziwu. Aby nasze fotografie nosiły znamiona sztuki musimy już być artystami którzy potrafią takie dzieła stworzyć.

Przechodząc do sedna i odpowiadając w kilku słowach na pytanie czym jest fotografia to oprócz standardowej definicji opisującej technologię wytworzenia obrazu należy przede wszystkim zdać sobie sprawę, że fotografia jest opisem i relacją z naszego życia, a w tej definicji zawiera się wszystko począwszy od miejsca w którym żyjemy, przez osoby które spotykamy, przez wydarzenia które się dzieją wokół nas, poprzez ukazanie naszych uczuć, poprzez krzewienie różnego rodzaju idei i informacji a kończąc na ukazaniu zachwytu, piękna i niekiedy smutku które każdy z nas nosi w sobie…

Źródła:

Fotografia, czym jest? – Artykuł

Fotografia produktowa, zastosowanie namiotu bezcieniowego ​

Czym jest fotografia produktowa (packshot)?

Jest to zdjęcie przedstawiające produkt. Z reguły packshoty przygotowywane są na czystym, białym tle dla celów komercyjnych. Najważniejszym elementem w packshocie jest światło. Światło dobrane odpowiednio dla produktu, jego kształtu i faktury materiału. Światło, które nie tylko uprzestrzenni produkt, ale też podkreśli cechy takie jak oksydowane elementy, wyraźną strukturę postarzanego drewna, delikatność kaszmiru czy choćby połysk chromu. Nieodzownym elementami są również postprodukcja i odpowiednie przygotowanie produktu.

Rodzaje zdjęć produktów:​

packshot ​- Zdjęcie proste, przedstawiające produkt, zazwyczaj wykonany z poprawnym, cieniowym oświetleniem na jednolitym tle, z efektamiodbicia, czy refleksów.​

bezcieniowe – Proste zdjęcie przedstawiające produkt na całkowicie białym tle, bez cieni, bez efektów świetlnych, oświetlony prawidłowo z możliwością łatwego, szybkiego wycięcia z tła.

kreatywne​ – Zdjęcie przedstawiające produkt w sposób kreatywny, w adekwatnym, tematycznym otoczeniu, często sztucznie tworzące kompozycje lokujące produkty.​

katalogowe​ – Zdjęcie przeznaczone do katalogów, czasem czasopism. Najczęściej ubrania, modele, modelki, etc.​

fotografia 360 – Animacja zdjęciowa/wideo, która pozwala oglądać produkt, z każdej strony. Możliwe jest stosowanie animacji obrotowych 360, jak również 180 stopni.​

Namiot bezcieniowy

Namiot bezcieniowy – namiot z rurek i półprzeźroczystej tkaniny, na ogół w neutralnym kolorze, umożliwiający uzyskiwanie zdjęć przedmiotów pozbawionych cienia wynikającego z oświetlenia.​

Zastosowanie namiotu bezcieniowego

Namiot bezcieniowy używany jest głównie w celu ograniczenia wszelkiego rodzaju odbić na fotografowanym przedmiocie, pochodzących z otoczenia. Wykonany jest z półprzezroczystego białego materiału, który silnie rozprasza światło. Niweluje on odblaski i odbicia, a światło wpadające do namiotu jest zmiękczone, równiejsze i mniej kontrastowe. Można w ten sposób uzyskać łagodne cienie i zniwelować ciemne plamy na samym przedmiocie. Stosując namiot bezcieniowy fotograf pozbywa się również nieładnych odbić.​

Źródła: