Paralaksa

Paralaksa – efekt niezgodności różnych obrazów tego samego obiektu obserwowanych z różnych kierunków. W szczególności paralaksa odnosi się do jednoczesnego obserwowania obiektów leżących w różnych odległościach od obserwatora lub urządzenia obserwującego, a objawia się tym, że obiekty te na obu obrazach są oddalone od siebie o odmienną odległość kątową lub też nachodzą na siebie na tych obrazach w odmiennym stopniu.

Paralaksa w metrologii

W metrologii, czyli w nauce o pomiarach, paralaksa jest zjawiskiem błędnego odczytu wskazania przyrządu pomiarowego, wynikającym z nieodpowiedniego kąta patrzenia człowieka na to urządzenie, skutkiem czego linia wzroku przechodząc przez element wskazujący (wskazówka w mierniku wychyłowym, słupek cieczy w termometrze cieczowym lub pipecie miarowej) pada na znajdującą się za tym elementem skalę odczytu w niewłaściwym miejscu. Różnica pomiędzy odczytem rzeczywistym a wartością odczytu poprawnego nazywana jest błędem paralaksy. Można ten błąd wyeliminować np. w mierniku wychyłowym przez umieszczenie za wskaźnikiem lustra (równolegle do powierzchni wyznaczonej przez ruch wskaźnika) – wtedy prawidłowy odczyt można uzyskać jedynie pod takim kątem, pod którym wskaźnik pokryje się ze swoim odbiciem w lustrze (czyli kątem prostym).

Paralaksa w fotografii

W fotografii paralaksą nazywana jest niezgodność, niepokrywanie się obrazu widzianego w wizjerze z obrazem fotograficznym. Wolne od tego błędu są aparaty fotograficzne, w których celowanie odbywa się poprzez obiektyw, np. lustrzanki. Błąd paralaksy maleje ze wzrostem odległości od fotografowanego motywu.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Paralaksa

Winietowanie. Co to?

Winietowanie – wada obrazu uzyskiwanego w urządzeniu optycznym polegająca na niedoświetleniu brzegów kadru, spowodowana niedoskonałością optyki urządzenia, zakłóceniem brzegów toru optycznego innymi elementami urządzenia lub też wywołana nieodpowiednim oświetleniem. W niektórych przypadkach winietowanie jest celowo wprowadzanym efektem artystycznym, mającym zwrócić uwagę na centralną część kadru.

Przyczyny zjawiska

Jakość optyki urządzenia

  • Użycie aparatu fotograficznego ze słabej jakości obiektywem, w ekstremalnych przypadkach przyciemnienie obrazu może wystąpić nie tylko w rogach, ale nawet wokół całości kadru.
  • Użycie obiektywu przy całkowicie otwartej przysłonie (szczególnie dotyczy to obiektywów jasnych, a także krótkoogniskowych) – w tej sytuacji zdarza się, że nawet producenci najlepszych obiektywów lojalnie informują o wysokim poziomie winietowania.
  • Użycie pierścieni pośrednich z niektórymi obiektywami.
  • Użycie obiektywów o mniejszym polu krycia niż wymagane (zob. pole obrazowe obiektywu), cyfrowych (oznaczenie D, DA, DT lub DX) w aparatach małoobrazkowych czy małoobrazkowych w aparatach średnioformatowych.

Niewłaściwe oświetlenie

  • Użycie lampy błyskowej o zbyt wąskim kącie padania światła w stosunku do kąta widzenia obiektywu (źle dobrana lampa o stałym kącie lub źle ustawiona lampa o kącie regulowanym).

Przysłonięcie brzegów kadru

  • Nieodpowiednia (za długa w stosunku do ogniskowej) osłona obiektywu.
  • Niepoprawnie założona (obrócona) osłona przeciwsłoneczna w obiektywie szerokokątnym.
  • Założenie na obiektyw nieodpowiedniego filtru (zbyt wystającego do przodu) lub założenie na obiektyw zbyt dużej liczby filtrów – im krótsza ogniskowa, tym większe ma to znaczenie – najczęściej ma to miejsce w przypadku stosowania filtru polaryzacyjnego wraz z innym filtrem np. ocieplającym.

Sposoby redukcji winietowania

Poza unikaniem przyczyn podanych wyżej, istnieją jeszcze inne sposoby redukcji winietowania.

W przypadku winietowania spowodowanego samą optyką obiektywu, efekt winietowania maleje wraz ze wzrostem przysłony, a w obiektywach zmiennoogniskowych efekt winietowania maleje wraz ze wzrostem ogniskowej.

Winietowanie można próbować kompensować odpowiednim doświetleniem brzegów planu, specjalnym filtrem szarym z ciemnym środkiem i jasnym brzegiem lub, w przypadku obrazu w formie cyfrowej, korygować w odpowiednim programie graficznym.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Winietowanie

Co to kompozycja? (sztuki wizualne)

Kompozycja – układ elementów zestawionych ze sobą w taki sposób, aby tworzyły one harmonijną całość. Kompozycją określa się również samo dzieło, zawierające połączone ze sobą składniki.

Celem kompozycji jest osiągnięcie zamierzonego efektu plastycznego poprzez umiejętne dobranie kolorów, kształtów, proporcji, faktur i położenia przedstawianych elementów, czasem na drodze porządkowania podobnych do siebie składników, a kiedy indziej poprzez zestawianie ich na zasadzie kontrastu. W kompozycji wykorzystuje się też często pewne konstrukcje znane z geometrii takie jak symetria czy złoty podział. Odpowiednie operowanie tymi narzędziami daje efekt w postaci różnych nastrojów, uczuć, przeżyć jakich może doświadczyć odbiorca – można uzyskać na przykład zarówno odczucie statyczności, porządku, równowagi, harmonii, jak i dynamiki, chaosu czy nierównowagi.

W historii sztuki występowały epoki, które określały bardzo ściśle zasady poprawnej kompozycji. Przykładem mogą być porządki architektury klasycznej. Dzisiejsza sztuka kompozycji, przyjęła pewne ogólne założenia z wcześniejszych epok, ale pozostawia artystom więcej swobody i nie narzuca gotowych rozwiązań.

Elementy kompozycji

Do podstawowych elementów kompozycji :

  • Linia ‒ jej podstawowym zadaniem jest stanowienie konturu dla przedstawianych obiektów. Gdy jest wyraźna obraz nazywamy linearnym. Linia może też pełnić funkcję dekoracyjną, układać się w ornamenty, motywy florystyczne czy obramowania partii obrazu.
  • Kształt/bryła ‒ za ich pomocą konstruowane są przedstawiane obiekty. Pojedyncze formy geometryczne mogą zostać wyeksponowane, tak jak w obrazach kubistycznych, mogą być też ukryte i subtelnie łączone ze sobą, by wiernie odtworzyć rzeczywistość.
  • Kolor ‒ to dopełnienie każdego obrazu. Wpływa na nastrój dzieła i jego oddziaływanie na odbiorcę. Kolor jest narzędziem ekspresji autora. Dobór gamy barwnej zależy od fantazji twórcy, jak również przedstawianego tematu, celu dzieła.
  • Faktura (struktura) ‒ wybór faktury wynika z użytego medium. W przypadku obrazów wykonywanych tradycyjnymi metodami wiąże się ona bezpośrednio z techniką malarską lub rysunkową, zastosowanym podłożem i środkami zabezpieczającymi obraz. Jeśli chodzi o tworzenie grafiki komputerowej, dobór uzależniony jest wyłącznie od wyobraźni artysty i przeznaczenia dzieła.
  • Światłocień ‒ tworzy nastrój dzieła, pozwala wydobyć z niego te fragmenty, na które autor chce zwrócić szczególną uwagę, natomiast mniej istotne partie pomaga ukryć. Ostry kontrast jasnych i ciemnych partii obrazu pogłębia dramatyzm ukazanego tematu, zaś bardziej stonowany światłocień wywołuje wrażenie spokoju.
  • Perspektywa ‒ to jeden ze sposobów na pokazanie głębi w obrazie, co ma służyć urealnieniu przedstawianych treści.

Rodzaje kompozycji

Rodzaje kompozycji wyróżniane są najczęściej na podstawie układu elementów danego dzieła. Wyodrębnić można takie przykłady, jak:

  • kompozycja otwarta i kompozycja zamknięta
  • kompozycja statyczna i kompozycja dynamiczna
  • kompozycja rytmiczna
  • kompozycja symetryczna i kompozycja asymetryczna
  • kompozycja rzędowa, kompozycja pasowa i kompozycja kulisowa
  • kompozycja diagonalna, kompozycja horyzontalna i kompozycja wertykalna
  • kompozycja abstrakcyjna i kompozycja realistyczna
  • kompozycja dośrodkowa i kompozycja odśrodkowa

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kompozycja_(sztuki_wizualne)

Czym jest lomografia?

Lomografiałomografia – powstały na początku lat 90. XX w. w Wiedniu nurt w fotografii polegający na użyciu starych, tradycyjnych aparatów kompaktowych, przeważnie produkcji radzieckiej[1]. Nazwa nurtu pochodzi od nazwy radzieckiej marki Łomo. Liczebność nurtu ocenia się na 500 000 osób.

Mimo że lomografia to przede wszystkim aparaty analogowe, istnieją także obiektywy z plastikowych aparatów takich jak Holga czy Diana przeznaczone do aparatów cyfrowych.

Zdjęcie łomograficzne z wykorzystaniem obiektywu typu „rybie oko”

Historia

Nurt zrodził się na początku lat dziewięćdziesiątych, podczas wycieczki austriackich studentów do Pragi. Odkryli oni w jednym z komisów radziecki aparat fotograficzny Lomo LC-A. Po wywołaniu zdjęć, stwierdzili, że odznaczają się zupełnie inną, nieprzystającą do współczesności jakością i walorami artystycznymi. Lomografia szybko przerodziła się w nurt, którym fascynuje się wielu artystów, w tym np. Robert Redford.

Istota nurtu

Zdjęcia tworzone w duchu łomo wyróżniają się dowolną tematyką oraz charakterystyczną estetyką obrazu, wynikającą z niskiej jakości sprzętu fotograficznego. Ruch lomograficzny kieruje się dziesięcioma zasadami:

  1. Gdziekolwiek idziesz, weź Lomo ze sobą;
  2. Rób zdjęcia o każdej porze dnia i nocy;
  3. Lomo stanowi część Twojego życia;
  4. „Pstrykaj z biodra”;
  5. Fotografuj przedmioty z jak najmniejszej odległości;
  6. Nie myśl!;
  7. Bądź szybki!;
  8. Przed naciśnięciem spustu nigdy nie wiesz, co znajdzie się na zdjęciu;
  9. Po naciśnięciu spustu też nie będziesz tego wiedział;
  10. Nie przejmuj się zasadami i konwenansami obowiązującymi w tradycyjnej fotografii.
Smiena 8M, typowy aparat wykorzystywany w lomografii


Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Lomografia

Błękitna godzina co to takiego?

Błękitna godzina (niebieska godzina) – termin w fotografii określający najciekawszą, najkorzystniejszą porę wieczorową (nocną), najkorzystniejszy czas do nocnego fotografowania (fotografii nocnej).

Charakterystyka

Błękitna godzina – w fotografii to pora dnia/nocy, której początek ma miejsce kilkanaście, kilkadziesiąt minut po zachodzie Słońca – ewentualnie odwrotnie, przed wschodem Słońca. W czasie tym – chwilę po zapadnięciu zmroku – niebo jest już prawie czarne, jednak widać na nim jeszcze resztki dnia. Na nocnych zdjęciach, zrobionych w tym czasie (błękitnej godziny) – można uzyskać intensywne błękitne niebo, bardzo ciekawie komponujące się z pozostałym – nocnym już fotografowanym planem (w mieście – uliczne światła, smugi świateł przejeżdżających samochodów, światła witryn sklepowych). Na zdjęciach zrobionych w późniejszym czasie (po upływie błękitnej godziny) – niebo już będzie ciemne.

W czasie trwania błękitnej godziny istnieje bardzo sprzyjające światło do fotografii nocnej – mało kontrastowe, z niewielką rozpiętością tonalną cieni i świateł – co pozwala na poprawne uchwycenie zdecydowanie większej ilości szczegółów (mających wpływ na jakość fotografii) – w przeciwieństwie do fotografowania w późnych godzinach nocnych, charakteryzujących się dużą rozpiętością tonalną cieni i świateł (dużym kontrastem).

Czas trwania błękitnej godziny

Wbrew samej nazwie błękitna godzina trwa bardzo krótko, od kilkunastu do (maksymalnie) kilkudziesięciu minut – zależnie od miejsca i pory roku. Precyzyjne ustalenie czasu rozpoczęcia i zakończenia błękitnej godziny nie jest możliwe. Fotografując za wcześnie – uzyskamy zbyt jasne niebo na fotografii, i odwrotnie, jeśli za późno – niebo będzie już zbyt ciemne. Należy zwrócić uwagę co do odwrotności – korzystając z czasu trwania błękitnej godziny mającej miejsce przed wschodem słońca – fotografując za wcześnie uzyskamy zbyt ciemne niebo na fotografii, i odwrotnie – jeśli za późno, niebo będzie już zbyt jasne. Pozostaje metoda prób i błędów.

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Błękitna_godzina

Czym jest fotografia ślubna?

Fotografia ślubna – fotografia wszelkich osób, czynności i miejsc związanych z daną uroczystością ślubną. Zdjęcia ślubne obejmują przygotowania młodej pary (zarówno te z udziałem fryzjerki, stylistki bądź wizażystki, jak i ubieranie się w strój ślubny), ceremonię ślubu, pozowane zdjęcia grupowe, fotografie weselne oraz zdjęcia plenerowe. Fotografowie mają też czasem w ofertach ślubnych: zdjęcia narzeczeńskie oraz fotografowanie poprawin. W Polsce śluby są najczęściej udzielane w kościołach i urzędach stanu cywilnego, ale coraz modniejsze stają się śluby w plenerze, dzięki zmianom ustawowym z 2015 roku.

Historia

Początki fotografii ślubnej datuje się w przybliżeniu na rok 1840. Ze względu na ograniczenia sprzętowe była to wtedy głównie fotografia studyjna. Do czasu wynalezienia papieru fotograficznego, przez wiele lat zdjęcia wykonywano na płytach szklanych, miedzianych albo cynowych. Zdjęcia były czarno-białe (czasem – tonowane), oczywiście jednorazowe (bez możliwości powielania), nie było albumów fotograficznych i odbitek. Dopiero w latach 50ch XX wieku fotografia kolorowa osiągnęła wystarczający poziom wiarygodności (zgodność barw z rzeczywistością) do zastosowań profesjonalnych. Fotografia ślubna w znaczeniu nowoczesnym zaczęła się rozwijać po II wojnie światowej, wraz z rozpowszechnieniem aparatów małoobrazkowych i stosunkowo niedużych przenośnych lamp błyskowych. Fotografowano wtedy bez podpisywania umowy – fotograf pojawiał się na miejscu zdarzenia, robił zdjęcia i następnie próbował sprzedać zdjęcia po ślubie. Koszt pojedynczego zdjęcia był bardzo wysoki w porównaniu do fotografii cyfrowej, a eksperymenty, uzyskanie ujęć reportażowych oraz odpowiedniej jakości zdjęć były wtedy mocno utrudnione. Dlatego przez ponad 100 lat zdjęcia ślubne były pozowane i robione najczęściej w studiach fotograficznych. Rozwój techniki we wczesnych latach 70ch pozwolił na urozmaicenie fotografii ślubnej i stopniowe przejście z fotografii pozowanej do fotografii reportażowej. Obecnie najlepsi specjaliści ślubni łączą ze sobą oba podejścia (zdjęcia ustawiane i dokumentalne).

Sposoby fotografowania ślubów

Styl tradycyjny jest oparty na zdjęciach pozowanych. Wymaga od fotografa wiedzy o korzystnych dla fotografowanych pozach i umiejętności wprowadzenia pary w odpowiedni, zrelaksowany nastrój. Ważna jest też umiejętność wyszukania odpowiedniej lokalizacji, często są to miejsca bardzo atrakcyjne turystycznie. Podejście tradycyjne jest obecnie stosowane najczęściej podczas plenerowych sesji ślubnych.

Styl reportażowy jest wzorowany na klasycznej fotografii reportażowej, której przedstawicielem był m.in. Henri Cartier-Bresson. Polega na niepozowanych ujęciach, tworzeniu autentycznej fotograficznej, chronologicznej relacji. W ujęciu reportażowym ważne jest podejście dyskretne, fotograf powinien być prawie niewidzialnym dla swoich klientów, gości i prowadzących ceremonię. Rezultatem ma być historia dnia ślubu, fotografowane są nie tylko przewidywalne chwile podczas ślubu (wejście pary do kościoła, nakładanie pierścionków, itp.), ale też szczere momenty, rozmawiający goście, ważne detale (ubiór, zaproszenia, fragmenty wystroju miejsca ślubu czy wesela, itd.). Niektórzy puryści stylu reportażowego odmawiają wręcz używania lamp błyskowych, by nie zwracać na siebie uwagi i zachować autentyczność zachowań ludzkich.

Styl modowy (editorial) ma swoje źródła w fotografii modowej. Cechuje go silny nacisk na kreatywne upozowanie pary oraz często dodatkowe, sztuczne oświetlenie za pomocą lamp błyskowych lub lamp wideo. Wynikiem są zdjęcia idealnie nadające się na okładkę magazynu o modzie ślubnej. Styl używany podczas zdjęć plenerowych.

Zdjęcia ślubne jako produkt

Fotograf ślubny po wykonanej usłudze dostarcza parze zdjęcia w formie:

  • produktów cyfrowych, są to m.in. pliki jpg (często w najwyższej dla danego aparatu fotograficznego rozdzielczości) umieszczone najczęściej na płycie DVD lub nagrane na pendrive, zdjęcia w formie galerii internetowej, tzw. pokaz slajdów
  • zdjęć w formie fizycznej: są to odbitki najczęściej średniej wielkości oddawane osobno lub wklejone do albumu fotograficznego, fotoksiążki (tańsza technologia, drukowane cyfrowo), fotoalbumy (grube sztywne karty, można je rozłożyć na płasko, naświetlany na światłoczułym papierze srebrowym – dokładnie tak jak ma to miejsce w przypadku odbitek).

Zawód fotografa ślubnego

Rozpoczęcie pracy jako fotograf ślubny nie jest ograniczone żadnymi licencjami zawodowymi, nie ma też konieczności zdawania egzaminów sprawdzających wiedzę fotografa. W Polsce jedynymi dokumentami potrzebnymi do fotografowania ślubów są legitymacje wydawane przez poszczególne kurie na różnych warunkach i różne okresy, poprzedzone najczęściej kursem prowadzonym przez księży. Na zajęciach tych przekazywana jest wiedza na temat zachowania się fotografa podczas fotografowania uroczystości mających miejsce w kościele (śluby, chrzty, komunie, itd.). Głównymi barierami utrudniającymi wejście do zawodu są cena profesjonalnego sprzętu, konkurencyjny rynek i sezonowość pracy fotografa ślubnego. Profesja ta cieszy się od kilku lat stale rosnącą popularnością, pomimo olbrzymiej konkurencji na rynku fotografów ślubnych w większości krajów oraz mimo zmniejszających się dochodów. Zdaniem fachowców zajmujących się tematem fotografii ślubnej (np.Jim Pickerell) trend ten będzie kontynuowany w przyszłości, a zawód fotografa ślubnego niebawem będzie podejmowany głównie przez ludzi, którzy mają już inną pracę i będą traktować dochody z fotografii jako dodatek do głównego źródła utrzymania.

Organizacje zrzeszające profesjonalnych fotografów ślubnych

Wybrane znane stowarzyszenia tego typu: Wedding and Portrait Photographers International (WPPI), Wedding Photojournalist Association (WPJA) oraz The International Society of Professional Wedding Photographers (ISPWP). W Polsce są to Polskie Stowarzyszenie Fotografów Ślubnych (PSFŚ) oraz Zrzeszenie Profesjonalnych Fotografów Ślubnych (ZPFŚ). Elitarność i warunki przyjęcia do poszczególnych organizacji różnią się między sobą. Najczęściej jednak wymagany jest wysoki poziom techniczny i artystyczny oraz uiszczenie składki członkowskiej.

https://www.instagram.com/p/CBQ8xt6lsnX/

Źródła:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Fotografia_ślubna